ආදරණිය සුබද්‍රන්,
අවුරුදු තිස්අටක් පරණ මතකයක ඈත කෙළවරේ අපැහැදිලි තිතක්
වගේ උඹ. ඒ කාලේ අපි අවුරුදු දොළහක විතර කොළුගැටව්. අපි හිටියේ ඉස්කෝලේ වාර විභාගය ලියමින්. මොන මගුලක් වෙලා හරි ඉස්කෝලේ වැහෙනවනම් අපි හිත
යටින් සතුටු වුණා; ඇත්තයි. එදා කොළඹ ගිනි
ගනිමින් තිබුණ දවසක්. ඉස්කෝලේ වටේට ම අහසට
නගින කළු දුම්රොටු අහස වහගනිමින් තිබුණා.
අළු ඇවිත් ඉස්කෝලේ වැලි මිදුලට එකතුවෙමින් තිබුණා. අපි ඒ අළු මත උඩ පැන්නා. සමාවෙයං; මේ මාත්. මට හිතුනේ ඉන්දියාවයි, තව බලගතු රටවලයි සපෝට්
එක එක්ක දෙමෙල්ලු අපේ සිංහලයට කෙලවනවා; අපේ රට අල්ල ගන්න යනවා. වීරෝධාර සිංහලයෝ දැන් උන්ට රිටර්න් එක දීල අපේ
ජීවිත රැකගෙන තියෙනවා කියලා. සුබද්‍රන්,
මට උඹව මතක් වුණේ නෑ. මම දැන ගෙන හිටපු
දෙමළාට වඩා මට විස්තර කරල තිබුණ දෙමළා ගැන කතාව ඇත්ත කියලා ඒ වෙලාවේ මට හිතුනේ.
එදා ඉස්කෝලේ වේලාසනින් වැහුවා. අම්ම මාවත්
අර ගෙන ගේට්ටුවෙන් එළියට එන කොට ම මගේ මුණ ඇගට තියල තද කරගත්ත; වේගයෙන් මාත් එක්ක
එතැන පහු කරන් දුවගෙන ආවා. ඒත් මට එදා කෑම
කන්නවත් බැරි තරම්. මම ඇස් කොණින් වගේ දැක්කා පාරේ වැටිල හිටපු ඇගේ සරමක් විතරක්
තිබුණ මනුස්සයෙක් වට කර ගෙන තුන්හතර දෙනෙක්; “මූට තාම පණ තියෙනවා වගේ“ කියමින්
එකෙක් දුම් දමන යකඩ කූරකින් අර මනුස්සයගේ යටිපතුල පුච්චනවා. මග දිගට කඩ සාප්පු
ගොඩක් ගිණි අගුරු වෙමින් තිබුණා. මොන
දේකටද කියල හිතා ගන්න බැරි වුනත් ඒ ඉස්සරහ හමුදා සෙබලුන් අත්වල තුවක්කුත්, මුණුවල
සිනාවනුත් එක්ක බලන් හිටියා. ඒ තුවක්කුවලින් මට ආරක්ෂාවක් ලැබෙනව වගේ දැනුණා. මට හිතුනා ඉස්කෝලේ ඉස්සරහ මනුස්සයෙකුට කරදර
කරනව කියල ඒ සෙබලෙකුට කියන්න. ඒත් සුබද්‍රන්,
උඹට ඒ තුවක්කුවලින් ඒ වගේ ආරක්ෂිත හැඟීමක් ආවේ නැති බව දැන් මට සහතිකයි. ඊට හරියට ම අවුරුදු පහකට පස්සේ ඒ තුවක්කු නිසා
සිංහල අපි නින්ද, නිස්කලංකය, මුළු ජිවිතයේ ම රහක් නැති පරපුරක් බවට පත් වෙද්දිනම්
මට උඹලව මතක් වුණා. ඒත් මම දන්නව අපේ ගොඩ
දෙනෙකුට 83 මතක් වුණේ නෑ කියලා. අපි 83
අමතක කරන්න ලොකු ට්‍රයි එකක් දෙමින් හිටියේ.
උඹ දන්නවනේ. 83 ඒ කාලෙත් මම වාමාංශිකයා.
හැබැයි අපි වාමාංශික කියල දැනන් හිටියේ ජේවිපී ය. ජේවිපි ය ගොඩක් කතා කළේ ම
‘රට‘ ගැන. කව්ද කිව්වා, ජනාධිපති ජේ. ආර්.
කිව්ව කියල මේ කලබල නිසා රට අවුරුදු දහයකින් පස්සට ගියා කියලා. මම අහු වෙන හැම තැන ම ඔය කතාව හයිලයිට් කරල
කිව්වා“පේනව නේ ද, ඒ කියන්නේ අවුරුදු දහයක් ම මුං කරල තියෙන්නේ දෙමෙල්ලුන්ට නේ“
කියලා. (පස්සේ මම දැනගත්තේ ජේ.
ආර්.ජනාධිපතිගේ හරි කතාවේ කියවෙන්නේ ‘දෙමළ අයට ගහන තරමට සිංහලයට සතුටුයි‘ කියලා
කියපු එකක්) දැන් ඇත්තටම ලැජ්ජයි සුබද්‍රන්. මට අඩු ගානේ උඹ ගැනවත් මතක් වුණානම්...ඒ වෙද්දී
අපි දෙන්නම අවුරුදු දොළහයි නේ. අවුරුදු
දහයක් තිස්සේ මට ලැබුණ දේවල්වත් උඹට ලැබිල තිබුණේ නෑ කියල මට එදා තේරුම් ගන්න
පුළුවන් වුණානම්... පාඩම් පොත්වල අපට ඉගැන්නුවේ සිංහලයා මේ රටේ ආදිවාසියා;මේ රට
ගොඩ නැගුවේ සිංහලයෝ. පරසතුරු උවදුරුවලින් රට බේරගත්තේ සිංහලයෝ; අනිත් ඔක්කොම උන්
මේ රටට එළියෙන් ආපු, කපටිකමින්, හොරමැරකමින් මේ රට අස්සට රිංගගෙන,රටට හතුරුකම් කරන
උන් කියලා. සුබද්‍රන්, උඹට ඒක දැනෙනව
ඇත්තේ, අපේ ම පංතියේ හිටපු මොහොමඩ්ලට,තෝමස්ලට ඒක දැනෙනව ඇත්තේ කොහොමද කියල මට ලාවට
දැනුන වෙලාවක් මාත් ‘බෞද්ධ උරුමය පාවා දීලා, පෘතුගිසින්ට රට පාවා දෙන්න කතෝලික
ආගමට ගිය පරම්පරාවකින් පැවතෙන දේශද්‍රෝහියෙක්‘ වගේ ඒ පාඩම්වලින් අපට
උගන්වද්දී. ‘සිංහල-බෞද්ධ රටට සපෝට් කරපු
විජාතිකයොත් හිටිය ඕල්කට්තුමා, ටිබෙට් හාමුදුරුවෝ, සිද්දි ලෙබ්බේ, පොන්නම්බලම්
රාමනාදන් වගේ. මේ පස්සේ කියපු සමහරු ආයි
සුළුජාතින් හැටියට මහජාතියෙන් වෙන් වෙලා වෙන ම ගමනක් යන්න ගත්තා. නායක්කාර් වංශිකයෝ බුද්ධාගම වැළඳ ගෙන මෙහෙ බෞද්ධ
රජවරුන්ටත් වඩා සේවයක් කරල තියෙන අයත් ඉන්නවා“ වගේ කොච්චරක්නම් පාඩම්වලින් අපේ
පාඩම් පොත් අදටත් පිරිල ද...සුබද්‍රන්, අපි උඹව වගේ ම මොහොමඩ්ලවත්, තෝමස්ලවත්
ලේසියෙන් අමතක කරල දැම්මා, මොනව වුණත් අපි ජාතියක් හැටියට මේ රටේ සාඩම්බර සිංහලයෝ
නේද කියල හිතේ මවා ගෙන. අපේ පල්ලිවලට
ගහද්දී, අන්තිමට පාස්කුවකදි අපිව ඇමක් හැටියට පාව්ච්චි වෙද්දිත් තාමත් අපේ සමරුන්ට
සුබද්‍රන් උඹලව තේරෙන්නේ නෑ. ඊළඟට අපි අතර
වලියක් ආපු හැම වෙලාවක ම උඹ ‘විදේශිකයෙක්‘ කියල මාක් කරන්න අපේ හැමෝම වගේ පුරුදු
වෙලා හිටියා. “පළ යාපනේට. මෙහෙ ඔය පාට් තියාගන්න එපා“ ඔය වචන ටික එළියට
පනින්නේ උපතේ ඉඳන් හුරුවට වගේ.
ඉතින් එදා හිටිගමන් 83දි අතුරුදන් වුණ උඹ ජිවතුන් අතර ද
නැද්ද කියල මම දන්නේ නෑ. එදා උඹලගේ ගෙවල්
දොරවල් අඟුරු, අළු- දූලි බවට පත් කරන්න ඇති කියල මට හිතාගන්න පුළුවන්. සීටිබි බස්වලින් යකඩ පොළු, ගල්ඉනි, කඩු වගේ
දේවල් අර ගත්ත මිනිස්සු (ආයෙමත් මම එහෙම එකක් දැක්කේ 2009 දී. එතකොට උන්ගේ අතේ තිබුණේ සිංහ කොඩියි, කිරිබතුයි. ආයුධවල කොටස මානුෂිකව කෙරිල තිබුණලු !) ඔල්වරසන්
දෙමින් දෙමළ උඹලගේ විතරක් නෙවෙයි එහෙමයි කියල සැක කරපු ජා, මැලේ මිනිස්සුන්ගේ පවා
ගෙවල් දොරවල් කඩල , බිඳලා, විනාශ කරලා, මංකොල්ල කාලා තිබුණා. අපේ එහා පැත්තේ වයසක නිකුලස් අංකලුයි ඇන්ටියි
සැකේ නිසා කොහේදෝ ගිහින් හැංගිලා තිබුණා.
ඒ ගේ වට කරපු අර වගේ ජය ගෝෂා නගා ගෙන ආපු පිරිසක් අහළ පහළ අපටත් බනිමින්
“තොපිටත් ගහන්න ඕන. ජාතික කැක්කුමක් නැති හැතිකරේ “ කියමින් ඒ ගේ කඩලා ඉස්සරහින්
ගිනි තිබ්බා අපි හැංගිලා බලා ගෙන.
පිටිපස්සෙන් ටිවි එකයි, තව තව බඩු වගේකුයි ආපු බස් එකට පටවා ගත්තා. එතකොට
එතන හිටපු අපේ අසල්වැසියෙක් කීවේ “ඔන්න පේනවද ජාතික ආලේ. ඕක තමයි අපේ උන් එක්ක කරන්න බැරි. හොරකමයි,
මංකොල්ලෙයි. ඉතින් මේ දෙමළ හැතිකරේ ඉවරයක්
කරන්න බෑ නේ“ කියලා.
‘යුද්දේ තිස් අවුරුද්දක් තිස්සේ වවා ගෙන කෑවා‘ කියල
කිව්වෙත් ඔය කතාවම නේද කියල මට පස්සේ තේරුණේ සුබද්‍රන්. කොහොම වුනත් මම ආසයි
විශ්වාස කරන්න උඹ කොහේ හරි පන පිටින් ඇති කියලා.
එක ම රටක, එක පංති කාමරයක් ඇතුළේ උන් අපට උගන්නපු අකුරෙන් එහා වෙන ඇත්තක්
අත්දකිමින් හිටපු උඹ මැරුනා කියලා විශ්වාස කරන්න මම කැමති නැහැ. ඒත් සමහර විට ඒ නීරස කතාව ඇත්ත වෙන්න
පුළුවන්.
එදා පැනලා යන සමහර දෙමල පවුල් වාහනවලින් එළියට ඇදලා මරපු
බවත්, සමහරු ඒ වාහන ඇතුළෙම අම්මල, තාත්තලා, උඹ වගේ සහ උඹටත් පුංචි ළමයි, වයසක
සීයල, ආච්චිලා එක්ක ගිනි අගුරු බවට පත් කරපු බවත් මම පස්සේ දැනගත්තා. සුබද්‍රන් එදා එහෙම අමු අමුවේ මරාදමපු
හාරසියයත් තුන්දහසත් අතර හරියටම කියන්න බැරි ජීවිත ඇතුළේ උඹවත් ගණන් කෙරුනද ? රායප්පු
ජෝෂප් හිටපු බිෂොප්තුමා ඇහුවා 2008 ඔක්තෝබර් වෙද්දී
වන්නියේ හිටි බවට ලංකා ආණ්ඩුවේ ඉලක්කම් වලින් කියවෙන 4,29,059ක් මිනිස්සු, 2009
ජූලි 10 වෙන කොට ඒ ඉලක්කම් හැටියට ම 2,80, 380ක් වුණේ කොහොමද කියලා ! සුබද්‍රන්, ඒ
සහතිකයක් නැති මිනිස් ජිවිත 1,46,679 ඇතුළේ උඹවත් ගණන් කෙරුනද ? සුබද්‍රන්, මේ දැනුත් මගේ අතේ ඇඟිලි
වෙව්ලනවා. ඒත් මම අමාරුවෙන් හරි මේක ටයිප්
කරන්න ඕන.
අපි ඇස් වහගෙන හිටපු සුමානයක විතර ඒ කාලය ඇතුළේ උඹලගේ
මිනිස්සු විසිපන්දහසකට වඩා යකඩඋල්වලින්, ගින්දරින්, පුපුරන ද්‍රව්‍යවලින්, පොලුවලින්,ගල්වලින්
පහර දීල තුවාල කරල තිබුණලු. සුබද්‍රන්
උඹත් ඒ අතරේ හිටියද ? සමහරු ඉන්දියාවට
ගියා ලු පණ බේරගන්න. එහෙම වතුකරයෙන් ගිය පනස්අටදාහක් මිනිස්සු තාම එහෙ ඉන්නවලු
ඉන්දියාවෙවත්, ලංකාවෙවත් පුරවැසියන් නොවෙන. සුබද්‍රන් උඹත් ඒ රටක් නැති මිනිස්සු
අතර ඉලක්කමක් වෙලා ඉන්නවද තාමත් ?
අර කොටුව ස්ටේෂන් එක ඇතුළේ සපත්තු මහන දෙමළ මනුස්සයාගේ
ඇඳුම් ගලවල, පහර දෙමින්, සින්දු කියමින් ඒ මනුස්සයව මරා දමන පින්තූරය අපි හැමෝම
වගේ දැකලා තියෙනවා. සුබද්‍රන්, මම දන්න
තරමින් උඹ දුප්පත් නෑ. උඹලගේ තාත්තට
කඩසාප්පු තිබුණා. ඒත් 83 ජූලියේදී විනාශ
කරපු කඩසාප්පු පන්දහකට වඩා අතර අනිවාර්යයෙන් ම මම දන්නවා උඹලගේ ඒ දේපලත් අඟුරු-අළු
වෙන්න ඇති කියලා. අවුරුදු කීයක මහන්සියද,
පරම්පරා කීයක හීන ද කියලා හීල්ලෙන්න ඇති අම්මටයි අප්පටයි. ගෙදර කියන්නේ කොයිතරම් සැනසිලිදායක තැනක් ද?
ඒත් උඹලා කිදෙනෙක් ඒ තමන්ගෙම ගෙවල් දොරවල් ඇතුළේ අඟුරු වෙන්න ඇත්ද ඒ සතියේ
විතරක්. ඒකට බයේ කිදෙනෙක් ඒ ඔක්කොම අතෑරලා
පණ බේරගන්න දුවද්දී හීල්ලුනේ නැත්නම් තමයි පුදුම.
එහෙම ගෙවල් අටදාහකට වඩා කොළඹ ගිනි අඟුරු කරල තියෙනවලු.
සමහරු කියනවා හැම දේ ම කොයි පැත්තෙත් දුප්පතුන්ට තමයි
වෙන්නේ කියලා. මාත් ඉස්සර එහෙම හිතුවා.
ඒත් සුබද්‍රන්, මේ ඔක්කොම දැනගත්තටත් පස්සේ උඹ වගේ ඇත්ත මනුස්සයෙක්වත් අමතක කරල මට
පොතක තියෙන කතාවක් ඇත්ත කරගන්න පුළුවන්ද ! දුප්පත්-පොහොසත් කියල වෙනසක්වත්, පිරිමි
ද-ගැහැනුද කියල වෙනසක්වත්, පොඩි බබාලද- තරුණයොද-වයසක ඇත්තොද කියල වෙනසක්වත් එතැන
තිබුණේ නෑ. ඒක වුණේ උඹල දෙමළ වුණ නිසා.
සුබද්‍රන් ඒ පාඩම අපට කියල දෙන්න උඹට ජිවිතය දෙන්න වුණා ද ? උඹ එහෙ ගියාට පස්සේ
කොටි සංවිධානයට හරි ඒ වගේ වෙන එකකට හරි එකතු වුනා ද කියල මම දන්නේ නෑ. ආණ්ඩුවේ ඉලක්කම් වලින් කියනවා 50-500 අතර වගේ
හිටපු අරගලකරුවන් 83 ජුලියෙන් පස්සේ එක පාරටම පන්දාහ, දහදාහ වගේ වැඩි වෙන්න ගත්ත
කියලා. ඒ පාර හැර වෙන ඕන තරම් පාරවල් තියෙනව
මනුස්සයෙක් වගේ අභිමානයෙන් ජීවත් වෙන්න කියල හිතන් හිටපු ගොඩ දෙනෙකුට ඊට පස්සේ
පේන්න ගත්තලු ඒ පාර හැර වෙන කිසිම පාරක් නැහැ කියලා. සුබද්‍රන් සමාවෙයන්; අපි කයිය ගැහුවට ඕක නෙවෙයි
පාර කියලා, අපි හදපු පාරකුත් නැහැ. ඉතින්
උඹල එහෙම තේරුවනම්, ඒ තේරුවේ ජීවිතය උඹලට කියල දීපු දේ.
සුබද්‍රන්, එදා උඹ විදපු අත්දැකීම මොකක් වුණත්, බෞද්ධ
නොවන්නෙක් විදියට මාත් දැන් විඳවලා තියෙනවා. මුස්ලිම්වරුත් විඳවමින් ඉන්නවා. ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත වගේ ම සිවිල් හා
දේශපාලන අයිතිවාසිකම් ජාත්‍යයන්තර සම්මුතිය පිළිබද(ඔව්; ඒ වගේ ‘හිමිකම්‘ පවා !)
පනත වගේ නීතිවලිනුත්, නීතියට පිටතිනුත් අපි විඳවනවා. කොහොම වුණත් වෙනසක් නැහැ;
අන්තිමට මේ රටේ ‘නීතිය‘ ඒක තමයි ! එදිනෙදා ජිවිතය ඇතුළේ පුංචි පුංචි වගේ පේන
දහදාහක් දේවලින් අපි විඳවනවා. 83දි ඒ
බියෙන් තැතිගැනුන, කටහඬ අහිමි කළ, තුවාල කෙරුනු, සමිපතමයන් අහිමි කෙරුණු. මරා
දැමුණු, උන්හිටි තැන් අහිමි කරපු, අත්-පා-ඇස් උගුල්ලා දැමුනු ඒ ‘දෙමළා‘ බවට අපි
ගොඩ දෙනෙකුට පත් වෙන්නට වෙලා තියෙනවා. ඔව්
සුබද්‍රන් උඹ බවට මට පත් වෙන්න වෙලා තියෙනවා.
ජීවිතය හරි ම ආදරණීයයි. අවුරුදු
ගණනාවකට පස්සේ හරි එදා මට නොතේරුන ජීවිතය,
අද උඹේ ආත්මය මගේ ඇතුලට කඩා වැදිලා තේරුම්ගන්න බල කරමින් තියෙනවා.
සුබද්‍රන්, අදත් සමහරු අහනවා,“සිංහලයාට නැති දමිළ හෝ
අනෙකෙකුට විතරක් ඇති ප්‍රශ්නය මොකක්ද “ කියලා.
හරි සරලයි. ඌ ‘සිංහල‘ නොවීම; තව ටිකක් ගැඹුරට ගිහින් කීවොත් ‘සිංහල-බෞද්ධ‘
නොවීම. අන්න එහෙම ‘වෙන එකෙක්‘ වෙලා ඉඳලා
බලන්න කෝ කියලයි මට කියන්න වෙන්නේ. හොඳටම තේරුම් යන වෙලාවකත් ආයි කියනවා ‘‘අපි
ඔක්කොම මනුස්සයෝ“ කියලා. හැබැයි එහෙම කියන අය ඊළඟ මොහොතේ ‘පංති අරගලය‘ ගැන
කතාකරද්දී අර මනුස්සයෝ අතර ඔක්කොම මනුස්සයෝ නෙවෙයි කියල එකකුත් එනවා ! සමහරු
කියනවා,“ඕක හරි වුණාට කියන්න ඕන නැහැ. දැන් කොටිත් නෑ නේ. ඔන්න ඔය පුළුවන් විදියට
ලොකු එකට සෙට් වෙලා ඉන්න කියමු“ කියල කතාවක්.
මේක තේරුම් කරල මට වෙහෙසයි සුබද්‍රන්.
